BLOG en NIEUWS

MOUNTAIN, MEMORIES van een 73 JAAR OUDE MAN.

Bij het zoeken naar een bijpassende foto stuitte ik op een oud collega, ook gepensioneerd en zich niet bewust van de categorie waarin ziekenhuizen ons plaatsen. Hij vroeg me of ik aanwezig kon zijn bij een rondleiding in Artis. Als vrijwilliger had hij de ambitie om toe te treden tot het corps 'Rondleiders Artis', wat dan als voordeel heeft dat je Artis gratis binnen mag. Een van de voordelen dat je niet ergens als vrijwilliger 'werkzaam' bent is dat je direct ja kunt zeggen omdat je toch niets om handen hebt. Dit even bij wijze van spreken. Er waren nog een paar proefkonijnen en een opperkonijn die de verhalen proefde om te zien of mijn ex collega al klaar was voor het examen. Heel toepasselijk in Artis al die konijnen. Een paar weken eerder had hij me al eens gevraagd of ik zin had om mee naar Artis te gaan als alternatief voor bioscoopbezoek. Daar kwam de aap al uit de mouw.  Ik ben eigenlijk niet zo van de rondleidingen. In plaats van veel over ze te willen weten wil ik vooral zien wat voor bijzondere dingen die dieren allemaal doen en dan vooral ook de interactie met de Homo sapiens. Om het allemaal te fotograferen natuurlijk. Dan ben je toch maar het beste alleen. Na afloop liep ik dan ook nog even langs de pinguins. Ze werden net gevoerd. De oppasser was aan een geluidsinstallatie gekoppeld. Hij vertelde dat je aan de bandjes die de pinguins dragen kon zien waar ze vandaan kwamen en hoe oud ze waren. Zoals bij ons te zien is naar welke festivals je geweest bent of aan welk onderzoek van verschrikkelijke ziektes je gedoneerd hebt. Dat je als vrijwillige rondleider nooit het charisma krijgt van een pinguinoppasser leek me voor de hand liggend. Zo tussen de pinguins, met je handen in een emmer met stinkende vis in een overall die alleen maar een pinguinoppasser flatteert ben je zelfs geloofwaardig wanneer je alles bij elkaar verzint. Oude foto's, want daar ging het toch eigenlijk om, terugvinden is bij mij het doorspitten van externe harde schijven. Daarbij trek ik soms aan een verkeerd snoertje en gaat de PC op zwart. Blinde paniek in aantocht. Niets aan de hand. Zucht van verlichting. Uiteindelijk vond ik een aantal foto's van oude mensen die vroeger jong waren. Dat we net de film 'Mountain' hadden gezien was weer toeval. De beleving van de bergen, ook voor mensen die de xtreme kant links laten liggen kwam toch beter uit de verf in Robert Macfarlane zijn boek. Beelden zijn opdringerig en bedreigend voor een creatieve geest. Reizen met je hoofd is er in de bioscoop niet bij of je moet via de beelden terecht komen bij jouw herinneringen. Slapende honden moet je niet wakker maken heet het. Slapende herinneringen kun je soms ook maar beter met rust laten. Het is dan altijd een oude man van 73 die wakker wordt. En dan is vrijwilligerswerk natuurlijk een optie om weer wat jonger te zijn.